De Liefde heeft woorden als zinnen en
praat in haar slaap.
Zij praat met twee eenzame stemmen.
Die leggen om beurten een nietszeggend woord
op de tafel.
Vielen. Velen. Leven. Lieven.
Tussen waken en dromen stuurt zij de stemmen haar sluimerwoorden -
en onzichtbaar speelt zij daarmee haar eigen spel -
verlicht onze stemmen in ijl maar verstaanbaar gezang.
Niets nog verraadt waar het gesprek over gaat - niets wijst nog op een verhaal -
maar over het feit van de liefde spreken jouw tong en de mijne dezelfde stille taal.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten