Vriend

die foute boel
is wat je goed bedoelt
ontroostbaar vrolijk
door een mist van wat er mist

nooit geschreven grief tegen het leven
nooit gezegd
geef terug
wij zijn dezelfde
komen uit hetzelfde graf

wat zeggen wil ik
mijn hart belenen wil
licht beschadigd geen bezwaar
en lever te vergeven
wat ook
ik daar op al heb gehad

lege vaten te vervangen
hol dan klinkt het lekker hard

De dood gevonden

nu is waar
mijn suizend hoofd
met dode ogen kijkt
maar onverschrokken

te zien hoe
een onzegbaar niets
zich voltrekt als een verlamming
niets meer voelt - dan jouw verlaten lijf
ternauwernood maar niet het mijne

dat kan dus echt
mijn ribben in beton gegoten
en ik kijk toe
verbaasd omdat
mijn adem dat gewicht verzet

zo eindigt het
in een traagvloeibare beweging
langzaam begin
van een ontknoping

er is een bodem
aan de grond van het bestaan
zachter dan gedacht

ik ga er maar op liggen

Beroep

(Verslag van een zoektocht naar woordloze dimensies van liefde door honger gedreven)

Honger drijft mij,
geen hoop of smal geloof
dwingt mij ’s nachts
tot de godheid
aan het knoppenpaneel, zijn wet is goedertieren.
Hij regelt zijn bassen zwaar
op mijn holle darmen in,
uitgemergeld
tot in het diepst van mijn kreunend perineum
trilt mijn karkas
mee in zijn almacht. Hij is mijn waarheid -
hij leidt mij tot niets.

Daar staat
de dikke man, ik trekt zijn aandacht
te midden van de mensen-stuwing,
op de hartslag van de duisternis duwt mij een zwelling naar buiten,
glipt mij na door een steeg, over een kade.
Het is een glijbaan -
hier volstaat een kort gebaar.

Ik loop voor hem uit, een boegbeeld
snakkend naar brood. Nooit was het beroep
op mijn maagdelijkheid ontvankelijker
dan toen, bij het bestijgen
van het krakend geraamte, de gammele trap.


Ik snak naar brood, er is alleen vlees - ik pleit mij niet vrij,
bezwijk niet. Onder die massa mag ik eten,
dankbaar neem ik zijn slijm, ik ben
meesteres in het belanden.

Honger drijft mij,
de man aan de knoppen, een nieuwe nacht.
Alles is voor niets - van mij
wordt geen enkele uitspraak verwacht.

Happy

als het schip dan tenslotte vergaat
door massale verveling en
vretend aan hunker en junk

geraakt dan het mensdom ten-over vervoerd
maar nimmer vervuld
stuurloos op drift
waar een mens graag
steeds verder in gaat

men neemt ter voldoening het oerwoud
te grazen tot smaad en ten koste
van 't weerloze vee vervuilend
het diepst van de ziel
honger
uw naam is happy meal