Er zijn

versleten veiligheid klautert
naar de rand –
met aangebonden contract
hypotheek in termijnen
danst klaar
uit haar dak
om vertroebeld -
in de jammerlijke spiegeling
van verloren verleden
in ergernis te breken
wat niet erger is
dan huwelijksgetrouw
een kerst aborteren
::

Aan monologen & luchtledig
hier ter tempel geen gebrek,
hoewel matig meer dan snedig -
mijn dichtwerk was een gesprek.

Wintervlinder

Wintervlinder wacht
koudere nachten schorten
tot het bloosfruit lacht

Een levend gedicht

verandering met het tij
voelbaar vloeiend
in de nabloei bottend
verwarrend de seizoenen

geleidelijk vergeten
of voor lange tijd
gegrift gebeiteld
in het smeltend ijs

stil als harde waters
ingevroren in de weekste
warmte of op drift

van tijdelijk
beklijven en
eeuwig blijven schrijven

Zwervend

guurst de handen grof
het vuil voor de wind uitvaagt
de veegploeg uitschot

Wat een getrouwe hoer

door gif te gronde, scheidend
in de strijd om hoe ik heet
leek het of ik vrijheid had

en draag ik als een geuzennaam
domweg gesteld dat door geen god gebonden
verbindingen verloren gaan

te laat mij inzien doet waarom
in wond op wond verstrengeling
het was alsof ik vrijheid had

verdraag mij in één woord -
een ander woord waarin
zich dezelfde daad vertaalt

terwijl - niets te verliezen
ons te samenzijn toch
van geluk verhaalt

Laat

de laatste mensen
drachtig van dat ene – van alleen een
corridor
tot een put gapend
een stille poel van vergiffen is
smal doorgankelijk
een trage kloof over

naar wat grif het eerstgegevene is

dood gelukkig in een verstoorde hemel
in wond op wond verstrengeling
een en al gezicht te zijn
om boekdelen te bespreken
waar het de borststreek verweldigt

Oplosbaar heden

waarom een schoot
om het hoofd in
neer te legggen
levenslang te teren
op een enkel woord

waarom een woord
als alles wat ik liefheb
sterft als nooit gehoord
alleen de dichter danst

waarom een stem
die oplost en vervluchtigt
niet buiten zinnen kan
een dichter danst

zo bedreven in de liefde
moet het toch te leren zijn
oefen in herwonnen
maagdendom
het leven in onstof
verglijdt

leer mij het
versterven aan
droog als hooi verteert
het leed in vuur en vlam
zo snel als hoop vervlogen

een vrouw steevast
verlangt het bed des doods - niet ik -
niets ontziend en ongesteld
word ik ter hand genomen

daar komt het met een schreeuw
in deze tijd
zonder een spoor
zonder een woord
zonder afscheid

en dan
als een en al verleden is
blijf dan een stem
een vreemde liefde
begin daar
waar de hartstocht haar verlaat

vergeet de woorden -
ook een dichter danst
en ik geloof in ritme
zeg hem ga niet voorbij
en hij beklijft

Houdbare liefde

zij staat wat ongemakkelijk mooi
te wezen rank
een meisje
kordaat
een moeder
verlegen kijkend in de lens
niet meer - nog niet - gewend
zo uitgelicht te worden
tegen de schaduw van de licht-schilder
lichaam in de zon
van waarachtig gezien
te zijn ogen - blik
zo zeldzaam
zo eeuwig kort (hier breek ik mijn hart)
sterker dan de dood