Truc

Ik heb een truc geleerd met 26 let-
ters die geeft mij zóveel pret

Le Ton

O ja, hij weet ze flink te raken,
hartverscheurend timbre passionné,
of wel verstild met een subtiel toucher.
Hij denkt het wel te kunnen maken.

Kijk, daar glanst de eerste traan,
een snik laat het gemoed verweken.
Aangeslagen door zijn donderpreken
leert vrouw, leert kind hem te verstaan

De geest komt veelal uit de fles,
laat welgestemd de sfeer vergallen.
Hij doet het vaak niet eens expres.

De bont en blauwe tonen schallen,
het duister dreigende mineur in es.
De scherven waar de klappen vallen.

Aandacht

aandacht wil je zeggen

dat wil zeggen
dat er iemand aan je dacht
dat wil je zeggen

die van je steen
als op je voordeur
naast het nummer
de verdieping kent
van je gedachten in de grond

die telkens weer je kist heropent en speelt
je handen in beweging

alsof jij het bent
alsof jij het was
alsof jij het bent

waaraan zij dacht

Terug bij af

naar kamperfoelie met ‘t huis eromheen
kwam hij uiteindelijk terug als verwacht - doof
als Oost-Indische kers en alleen - wit
als een lammetje klaar voor de slacht

dubbel het beeld dat zozeer als de muren
steeds weer werd witgekalkt hoe hij ook schreef
dat wit niet voor altijd kan blijven duren
het hart uitverluisterd dat steeds overdrééf

tot het tenslotte zwicht voor de leegte
van één halleluja alsnog ongebroken -
de zucht om naast stilte ook lichter te zien
dan ik hem aandoe van rusten verstoken

onaf bleken twee paar witte handen
rafels als franje aan losse verbanden

Platjesseks

wat een kutgevoel
door een peulenschil teveel
van de wijs
op de been gebracht
in doorwaakte nachten
staan mijn benen gespreid
net als mijn bed
meer dan ooit zonder dromen
ga ik vreemd
dood gewoon
als geen ander
de lul

Poppenkast

'Duceris ut nervis alienis mobile lignum'
(horatius)

was het vernielzucht?
dat kleine zilveren schaartje
scherper dan mijn ogen

binnen mijn bereik
met het laatste restje bewegingsvrijheid

van de ledenpop die het belang ontkent
van de hand aan het kruishout
de man van de draden

ik luister naar zijn stille stem
mijn oren tuiten
ik voel de vleugels
van wat vreemde vogels in mijn borst

de boodschap
slechts een noodkreet

was het de hand aan mijzelf -
of een poging tot kruisdood?

chantage sprak men smalend

Sublimeren

het overleden verleden
vervluchtigt als droogijs
in catastrofische tijden
waarin zoveel ten onder gaat

en de zeven schalen
van de gramschap geledigd worden
achterhaald maar niet meer te achterhalen,
helaas, en, na ja,
vele hemden alweer wat nauwer sluiten

immers alle stof toch slechts
gekristalliseerde geest is
(;-)

Eerlijk duurt het langst

Oh ik weet best dat jij mij niet ziet staan,
je hart rouwt om een lang verleden liefde
vertrokken in het verre hier vandaan
wier trouweloosheid jou venijnig griefde.

Wat baat het mij, mijn strak getrokken kop?
Vergeefs, die valse krullen in mijn haren.
En toch, ik vul mijn borsten nog wat op
en lieg wat jaren van mijn jaren.

Tot aan de eerste bleke ochtendstond
doe jij van haar bedriegerijen kond,
(een band kan in vertrouwen pas gedijen)

tot ik ten lest de boodschap goed verstond,
een oudejaarszoen landde op mijn mond,
het nieuwe jaar ontstak in vuurgevaarlijk vrijen.

Ja

oude vriend van ooit gelachen
goed geleefd
ja ga dan toe dan ga dan
dagen die verjaren
komen als het feest dat je geeft