Voel

ik voel ik voel
ik voel
het sterven is zo oud
ik voel ik zie ik zie ik voel

ik hou van jou van jou
ik hou
ik ben het niet vergeten
de kou de kou ik lees de kou

ik zie ik voel ik maak
jij mij ik
jou jij mij ik hoor ik voel
het ijs door jou ben ik geheten

koude vrouw

Bloempje

de dichter
zwijgt zinvol als een bloem
hij raakt mij aan
hij geeft mij licht
ik denk dat hij er is
voorziende
in het voorbijgaan

Feest van veertig

aan het gedruis van ondertussen
trok het feest van veertig net voorbij -
als vijftig dient het zich weer aan

in bange dromen als een hol gelach
de druif met hop het glas weer heft
waar zuurpruim met verbitter dronk
weer klinkend in mijn oren -

ik maak mij op
het huis aan kant
al klopt het aan die faliekant
onjuist en voor geen meter

welnee, het zit er niet meer in
indachtig alle kansen
die ik vandaag al heb verkeken.

ik droomde van een tuintje
maar werd tweehuizig op een webperceel
met zelfgesponnen wolligheid wel lekker warm
al bleef het onbeduidend

daar viel
al na de eerste trekking
de toekomst van mijn levenslot
het zwarte gat
welaan dat trok

Status

alsof je nooit bent weggeweest
zo had ik je nog niet gemist

je slikt ravage
ik breng je bloemenparfum

mondenvol zoetigheid
ziekenbezoek

je kunt niet meer spreken
het schrijven komt mij te na

waarschuw mijn neus en mijn oren
je staat er dus ik besta

Kruiswoord

k oefen in verdwijnkunst
ik zelf uit mijn gedichten
jij erin
dat moet
uit hartstocht
ik hou van jou

het is een kruistocht
het mijne eruit
die van jou erin
ja - in 1 woord
2 horizon - taal

maar poëzie
is onbereikbaar

Te goeder trouw

stijl van weleer weer zeer in zwang
indachtig regelen van rijmen
organies groeiend zonder dwang
verbonden woord en geen geheimen

stoer van gestel met ruggengraat
en samenhang van onderdelen
haar onverschrokkenheid weerstaat
de gram der experimentelen

ik vecht voor wat ik zeer bemin
nu passies hart en ziel doorvlijmen
en taal verwordt tot dollenpraat

zelfs huwelijkstrouw ten onder gaat...
en dan een breuk, niet meer te lijmen,
ik stop, mij lukt het net zo min

Vlinderen

ik wou dat ik dat witje was
en jij die citroengele
niet sterven achter beeldschermglas
maar lekker buiten spelen

Gemiste kans

het helmgras stijfjes in het stuivend zand
dat waaiert op de dreun van golvenruis -
achter een felle schetter schelpengruis
de zee, een streep in heiig lucht&land

de zee die oorsprong is van al dat leeft,
een golf, een lijf dat om wat vrijheid smeekt -
haar wacht de branding die in tranen breekt
maar zij ontspringt de dans- zij heeft

nu geen geduld met zeur&slap gelul,
genoeg gepraat gedaan gedacht beleefd,
het streepje zee loopt dwars door haar verstand

de naakte zon verwarmt haar lichaam gul
het stug weerbarstig zelf dat haar omgeeft
een kleurig hoopje kleding op het strand

Jawel, geluk!

doe niet alsof je mij niet kent
zo lang is het nog niet geleden
ik scheurde op een brommer
langs je huis
'lefgozer!' riep je tegen mij –

ik liet je blozen met mijn voze taal
toch is er veel om mij gevochten
en niet door jou alleen

ik ben wel wat veranderd,
neuken hoeft voor mij niet meer

jawel, je kent mij daar nog van
ik heet geluk
ik doe gedichten nu

met soepele vingers
en een zachte dubbele tong

Bestorven

Afwezig was hij, als de tijd die verstrijkt
- zo snel als zij vergeet -
bij thuiskomst rook zijn lijf naar reizen,
vreemde mensen – zweet.

Zijn donkerbruine handen streken
langs haar winterwit gezicht,
verlegen om het oude doodgewoon.

De lange stiltes voor de halve woorden
zochten tastbaar naar
hun vanzelfsprekendheid, als betere helften -

het yin en yang te diep verborgen
in haar hongerende huid,
ze lachten wat, er viel niets te verzwijgen.

De oude jas, die in gedachten zo goed paste,
werd ongemerkt te groot
gelijk de afstand tot het afscheid,
waar dit weerzien zonder weerga toe besloot.

Het monster was er, tussen de lakens,
onvermijdelijk als hun bedgenoot.

Daar lag
wat de foto’s en de brieven niet beschreven.
Het was de grote dood.

Klappen

klappen kreeg ik
maar al te vaak
in mijn verleden leven

het is niet
dat ik ze verdien of zo
ik ben gewoon
wat onhandig
in het ontwijken

en ik wil altijd
alleen maar dat
wat ik niet kan krijgen.

Knardijk

EterniTaT

mijn geest tracht het verdriet te begrijpen
pijn is mij een troost
als blote voeten
als de aarde die ik betreed

de warme aarde
ze is daar, alsmaar daar
alleen
een klompje aarde
met de eeuwigheid daaromheen

Flor

Overstappen

een open deur
besef ik lachend
in zijn blauwe ogen
wagenwijd

ik viel voor zijn lange baard
tot op de knieën
strip struikelend
over een knipoog in zijn blik

er stonden er meer
te wachten op het busstation
maar vervoeren kan hij
mij alleen
waarnaar ik zozeer taalde -

hij verwarmt
stuurt zijn zware vehikel
brandt los

een oude bak
je kon erop wachten
ondeugdelijk
maar toetert wel degelijk
elk ongeloof de hemel in

Spoken

ik wilde rechtstreeks
een lijn
van zijn hoofd naar het mijne
gedachten als sneeuw
naar nu
van hoe het was

als was
wordt een mens
in handen met macht
handelbaar warm
in vormen van vroeger

en maar lachen
we lachten
en lachten als maar
om de huichelaar
door en doortrapt

dwaalgeest
van daarginder naar nu
[tussen zenit en nadir]
wroet hij - een grondwerker
door teleurstelling door
domweg volwassen
zoals het niet was

heb ik weet van het verleden
vertel ik mijn kind
over wie hier begraven
en wat er was
of vergeet ik

een beetje zoals die ene
die stil bleef
alsof het ook zomaar kon
zonder een woord
van erbij zijn

het kwaad als een leugen
voor goed op de rug
van binnenuit zichtbaar
toen er eindelijk opengedaan werd

Amsterdam Wereldboekenstad

witheet genummerd
staat het park voor paal

in honderd-en-drie
bloedrode schandelijke
schrammen die interactie
maakt anti
wat heet poo-ee-zie

en zie
het vloekt voor de ogen
Vod a-foneties
het ziet er niet uit
maakt tegen betaling

onder de ogen van Vondel
buiten gewoon onverdraaglijk
een vals geluid

Blaren (huilen kan ik niet meer)

in strofen van pijn en verdriet
verzongen mijn wonden voorbij
verwerden tot wezenloos lied
in leven verstorven voor mij

die lang geen muziek meer geniet
verloren in toonloos geschrei
wier lijf hare lusten verliet
verlangens verstild in kenterend tij

alleen nog een einde aan het bestaan
onder de aarde de waarheid nabij
dan levensdiep lavend daaraan
van twijfel en lasten al vrij

rest zacht en van felheid ontdaan
het zonder jou dood moeten gaan

De wanhopige mensheid

het waren de laatste langzame dagen
het zou over bronnen gaan
oceanen de oorsprong van alle leven
het vermorste bloed van dolfijnen

het zou over doden gaan
over het geweten
en over de aard der dingen

de dichtster dacht aan een man
aan missen en missen en missen
en hoe hij stierf
dood ruim voor hij bezweek

met een bijziende sterrenkijker
rollenspel op veel te grote schoenen
zo molenwiekt zij de windsteen rond

onbemiddeld en armhartig
onvermogend wereldvreemd

wat onbeholpen verbastert zij
van dag tot dag een draadje
in kruisstreek onder water

ik dacht aan haar arme vader,
onsterfelijk tot op zijn laatste dag

de dichtster weet niet beter
en schrijft liefde

Appendix

wie zegt dat
het leven ontluistert

ontstoken geraakt
als de eerste - de beste -
bleek te gaan om een blinde

darm - deel van leven
stroomt zoet kronkelmondend
langs troebele lijnen

zij lacht steen en been
heeft tijd te vergeven
met zout en pekelzonde

in gesprek met de wind
schreeuwt zij het uit
die luistert ben ik

Afscheid van een draadloos netwerk

ik zag er wel wat in
radeloos rad om de as

bleek het te gaan om een vliegwiel
totdat de verbinding brak

ik zag het wel
eerder vaak

ik werd een suikerspin
met tepels als een sproeisysteem

daar liep het spaak

R

Omdat je de weg weet in Amsterdam West
maar het noorden de grond van je hart is
je verbindt waar verwoorden verward is
licht-zinnigheid taalt en verhaspelt de rest

Omdat je de bloempjes van Bloem geniet
de dood licht beroerd maar vol leven weet
terwijl je je brood met pindakaas eet
de lucht als een fulpen vergezicht ziet

alleen onbegrepen je ontregeld verzet
als woelmuisje door een dijklichaam kroelt
op de bodem der zee het water al voelt
rechtlijnigheid uitleeft tot antizonnet

meedeelzame beelden met woorden smeet
in stilte de waRRe poëet

Luchtpost

Waar woon je eigenlijk?
In hout
In steen
In vlees

Of lucht ongrijpbaar
Water - vogel - wezen
Vraagt mij niets

Mijn netten knoop ik
Vetervrij
Want niet in Stof

Alleen

Gemiste kans

in helmgras
golvenruis en schelpengruis
met stuivend zand valt hiervandaan
de zee te zien
de zee
die leven heet

haar oorsprong geeft
het zoute lichaam als een golf
die in de branding breekt
als zilte tranen biggelen
toen zij alsnog de dans ontsprong

schim van geluk
of slap gelul
het breken
of ontbreken van een stem

die wist en waait vervaagt verdwijnt
in denken dat hij denkt
en dat zij denkt dat hij
dat denkt door het verstandig
stug weerbarstig zelf
dat ons omgeeft

gemiste kans
gekleurd in transparant

Gevonden

vond een amberboom
met adem hart en ongeschonden
jong zo ik ook was - hij was jonger
sterker ook en hard

nog raakt mij het jongenslijf
in ’t polderlandse gras
dat ik licht-zinnig door de ogen zag
het grijs daar ondoorzichtig als kilte was –

maar dat mijn zachtheid ooit bezat
kapot – al na een enkele dag

Buiten

ik speel mij vandaag
te buiten - vang ik ogen -
trek aan oren
vorm een toverkring
van goede-mensen-stemmen
rond een kist -

mijn kist ontvangt
het glitter-end
een gulle muntjesregen

doe een blues en lach een beetje Bach
dag licht en glimme klankendag
en mensenring
wat schor
maar ach
het staat mij vrij
men geeft
om mij

Fouten

Het dichtersoog rust
feilloos vlijmend
tussen 't fel gekerfde blauw
en windeveren in zijn blik
met digitaal -
Hij is ziel en meester
vertaald in nul
die één werd grijnzend
in het kale zand -
OH Polderland - mijn lief -
Het dichtersoog verdraagt geen toeval
- licht in stilte -
het ademloze vergezicht -
verdwijnend brandpunt
verstop en verbloem het kwetsbaar
vrouwenlijf

Miskraam

Weet je nog -
die hittegolf

toen wij samen
nat en warm lagen
in het schemerlicht -

druppels, kietelend op onze huid,
gaven koele speldeprikjes

en langzaam kwamen wij klaar
zonder elkaar te raken.

'Oude mensen sterven met dit weer',
zei jij, terwijl je mij met ogen kuste,
ik ademde zwaar.

Een zoete kramp nam bezit
van mijn dijen maar ik voelde niet
hoe het bloed uit mij vloeide.

Hoe konden wij vermoeden dat
nog diezelfde nacht wij
de doden zouden toebehoren?

Vrouwenlijf

een dichter leeft op barre grond
drijft op restjes levensdiep
dorst naar water maar sterft niet

een dichter kruist op scherp
kerft met verlangen hem te moede
in schraal onvruchtbaar land

een dichter is een man - geen moeder
lijdt onder betrokkenheid - zij voedt
en laaft en schenkt - en sterft

met wie haar als een man ontving
geen dichter overleeft een vrouwenlijf
het vuur vergaat tot letterlijk

ik

Molens

Lucifer

ja

maak hem de morgenster fonkel
veelkleurig topaas en karbonkel
met het onschuldige wicht

ja ja

het monster Karbonkel leest letterspaghetti
zwoeg éénogig gedrocht
als mestkever over de kale grond

trekt hij zijn sporen
in open voren
faya!

dan versiert ‘t hem hoog paradijswezen
rood kornalijn en robijn

Golliwogg’s koekdans grapt gradus ad Parnassum
het meisje haar kleine mascotte
kan alleen nog maar uitgebeend zijn

affoe van de zoon van de dageraad
groen olivijn en smaragd
licht maar verstandelijk afgebogen
prismatisch
naar iedere uithoek voortgebracht

en daar zat-ie dan

Lucifer troont boven de sterren
met zijn linnen orakeltas
in paars met karmijn en scharlaken getwijnd
van het archetype rebel

Dichter

waar licht en lucht tesamen raken grijst
het blauw tot schilderij van helder kijken
laten zijn en stilte hoort daarbij

de vroegte spiegelt roerloos in het
kwetsbaar vlak het ademloze ochtendlicht
hier spreekt hij van een ver gezicht

vergankelijk en levend stervensrijk
bedreigd met bot en blind gaan aan de haal
het rotten heel verfijnd steeds opgediend als galgemaal

door zijn ogen taalt in ernst een spel
een lach die rimpelt in een plaatje
waaruit hij nooit verdwijnen zal

Wat te doen

wat kun je doen met een dichter
die achter je ogen glimt
lint door je aderen onder je huid
die je adem doet stromen
vlindert je dromen
je geweten doet muiten
de bodem bewegen

hem met suiker vergulden
liedjes van hulde
als een bloempje gaan plukken
vol vuur aan je borsten te pletter drukken
het sterren doen regenen

en wat heb je dan
voor elkaar
gekregen?

Blijf bij mij

wij kijken naar wondere dingen
naar bomen en wolken en kim
zolang jij er bent als ik ben
en daarom
nu believen ons kruimelt rondom

daarom is het waar
hier verzetten wij grond
om samen de dood te begraven

want bij regen in ontij is het goed dansen
en tedere zonde komt voort uit de zon
al schoot ons de winter schromelijk tekort
in ‘t verre verzomer ‘t geluk dat ons schort

De Man (Dood door Bederf)

de nacht nog warm
als het vocht in mijn dekbed
kraam ik het uit
door het verdunde duister
waar je vlijm zijn weg vond
op de tast naar het rot
dat in mij broedde
blindelings
naar het verstorvene in mij


de kil in je denken
wil ik voorbijgaan
laten overgaan
overstijgen tot afgaan
als de wekker
als wij weer weggaan
en uiteindelijk oprotten


maar ik kan niet meer
woorden van je weg laten gaan
aan je overlaten
mij op je verlaten
of langs mij aflaten
glijden als heilige woorden
zoals moord
- wat ook zomaar liefde kan betekenen-


mij tot boetens toe
achterlaten
in niet aflatende angst

Bloempje

de dichter
zwijgt zinvol als een bloem
hij raakt mij aan
hij geeft mij licht
ik denk dat hij er is
voorziende
in het voorbijgaan

Egelantieren

de wereld overgegaan
met het verhaalde beeld van liefde
op het eerste gezicht

bergen zo hoog als de prijs van loslippigheid
razen en elegantieren

verwonden tot helen
de helft van een menselijk leven

maar nooit uitgehoord raken
aan het bot op de huid zitten
van het laatste woord

Kroongetuige

zal ik tenslotte onschuldig en oud zijn
al mijn bezit zal dan wit of van goud zijn

geen hart zal ik breken
geen mens zal mij smeken

ik leg al mijn wapentuig af
en zing van wat liefde mij gaf …

ach spilde de nachtvorst zijn vlokken ten spijt
de sporen waaraan dit gedicht is gewijd

in het zog van die mij te na zaten zou’t zijn
want één sterveling slechts zal mij vertrouwd zijn

Vondelpark

In de zon tussen hoge bomen
wordt mijn smalle dichtwerk overstemd
door een boek met kroeggeluiden en

het ritme in het gras naast de kleurfontein
beweegt mijn lichaam als een feest.
Een open boek met kroeggeluid en
iets dat de muziek verving

in het gras veel groener dan verwacht
pal naast het kleurenfeest
beweegt mijn lichaam een fontein

Mama

de dame houdt van winkelstraten
vleit met mantelwarmte rond haar koude lijf
de wereld is haar vreemd -

kumbaya mama het moederschap
met dijen wiegen uitgedijd

de dame is een graag geziene gast
met koffie naast haar glas een liefhebster
en gul met fooi in vaste schenkerijen -

kumbaya mama het moederschap
een sieraad naast zovele snuisterijen

de dame heeft ook zeker stijl zelfs ingezakt
en aangeschoten op de keukenvloer
verwekend vlees gedwongen tot een sherrykuur –

kumbaya mama het moederschap
voor de liefde is haar mantel veel te duur

en thuis deed zij haar cyclus uit de doeken
maandverbanden bonden diep gelaagd
cosmetica in zwaar geparfumeerde onweerswolken -

kumbaya mama het heilig moederschap
gereedschap nooit nog ingedaald

haar nagels puntig roodgelakt perfect gestifte lippen
haar wereld tot een loden last
zal ik aan haar schoonheid nimmer kunnen tippen

De Verzamelaar

Museum van leven in veilige kistjes gepast,

een la in een la op een plank in een donkere kast.

De zwermen van vleugels, zij vormen een vliegend gericht,

de grondtroepen zwoegend, een speld door het kermend gewricht.

Soldaten met glanzende pantsers, gestaald in ’t gelid

verstijfd in hun nikkelen kolder, het gruwelijk bezit

van 't schurkachtig kwaad dat woekert in machtige staten,

ontheemden zijn zij, ontrukt aan de blauwe Karpaten.

Tevreden en lachend met eenzame ogen, legt hij

met tedere hand in elk doosje een bedje van zij.

Gespijkerd eenieder, tribuut aan zijn rijk territoir,

zo grimmige kop, geleedpotige knoken ervoor,

en liefdevol schermt hij hen af met een deksel van glas,

verstilt hij de dans, die het zomerse zoemen ooit was.

De engerling glanst in het stoffige strooibare licht,

werd kennis ontsloten, zo bloeiden zijn geest en gewicht.

Zijn grote verwonderde hoofd, rond en vol als de maan,

haalt buitenste-binnen, maakt tastbaar het innig verstaan,

gebed tussen stenen, waar hij nu de eeuwigheid kust,

zijn wetenschap zachtheid en rust, rust oneindige rust.

Lotjegetikt

beseffende de kern waaruit de nevel ontsprong
erkennende de nood tot overleven
vaststellende het recht op vruchtgebruik
toe eet en toe tast

in dit wisselvallig grensmilieu
van tegenstellingen
tussen wie zich verbonden voelt

dit hier is aarde
waar bolvormig voedsel vlezig op hoopt
rond de lotus
toe neem ‘t en groeit Lotofagen

de mens houdt zich voor zich
ieder voor zich
vast aan de mens

de houtverbinding
die een scheiding te weeg brengt
als beschuttingwoorden sluizen
van mond op mond

vermengen is makkelijk
verscheiden is een kunst

Truc

Ik heb een truc geleerd met 26 let-
ters die geeft mij zóveel pret

Le Ton

O ja, hij weet ze flink te raken,
hartverscheurend timbre passionné,
of wel verstild met een subtiel toucher.
Hij denkt het wel te kunnen maken.

Kijk, daar glanst de eerste traan,
een snik laat het gemoed verweken.
Aangeslagen door zijn donderpreken
leert vrouw, leert kind hem te verstaan

De geest komt veelal uit de fles,
laat welgestemd de sfeer vergallen.
Hij doet het vaak niet eens expres.

De bont en blauwe tonen schallen,
het duister dreigende mineur in es.
De scherven waar de klappen vallen.

Aandacht

aandacht wil je zeggen

dat wil zeggen
dat er iemand aan je dacht
dat wil je zeggen

die van je steen
als op je voordeur
naast het nummer
de verdieping kent
van je gedachten in de grond

die telkens weer je kist heropent en speelt
je handen in beweging

alsof jij het bent
alsof jij het was
alsof jij het bent

waaraan zij dacht

Terug bij af

naar kamperfoelie met ‘t huis eromheen
kwam hij uiteindelijk terug als verwacht - doof
als Oost-Indische kers en alleen - wit
als een lammetje klaar voor de slacht

dubbel het beeld dat zozeer als de muren
steeds weer werd witgekalkt hoe hij ook schreef
dat wit niet voor altijd kan blijven duren
het hart uitverluisterd dat steeds overdrééf

tot het tenslotte zwicht voor de leegte
van één halleluja alsnog ongebroken -
de zucht om naast stilte ook lichter te zien
dan ik hem aandoe van rusten verstoken

onaf bleken twee paar witte handen
rafels als franje aan losse verbanden

Platjesseks

wat een kutgevoel
door een peulenschil teveel
van de wijs
op de been gebracht
in doorwaakte nachten
staan mijn benen gespreid
net als mijn bed
meer dan ooit zonder dromen
ga ik vreemd
dood gewoon
als geen ander
de lul

Poppenkast

'Duceris ut nervis alienis mobile lignum'
(horatius)

was het vernielzucht?
dat kleine zilveren schaartje
scherper dan mijn ogen

binnen mijn bereik
met het laatste restje bewegingsvrijheid

van de ledenpop die het belang ontkent
van de hand aan het kruishout
de man van de draden

ik luister naar zijn stille stem
mijn oren tuiten
ik voel de vleugels
van wat vreemde vogels in mijn borst

de boodschap
slechts een noodkreet

was het de hand aan mijzelf -
of een poging tot kruisdood?

chantage sprak men smalend

Sublimeren

het overleden verleden
vervluchtigt als droogijs
in catastrofische tijden
waarin zoveel ten onder gaat

en de zeven schalen
van de gramschap geledigd worden
achterhaald maar niet meer te achterhalen,
helaas, en, na ja,
vele hemden alweer wat nauwer sluiten

immers alle stof toch slechts
gekristalliseerde geest is
(;-)

Eerlijk duurt het langst

Oh ik weet best dat jij mij niet ziet staan,
je hart rouwt om een lang verleden liefde
vertrokken in het verre hier vandaan
wier trouweloosheid jou venijnig griefde.

Wat baat het mij, mijn strak getrokken kop?
Vergeefs, die valse krullen in mijn haren.
En toch, ik vul mijn borsten nog wat op
en lieg wat jaren van mijn jaren.

Tot aan de eerste bleke ochtendstond
doe jij van haar bedriegerijen kond,
(een band kan in vertrouwen pas gedijen)

tot ik ten lest de boodschap goed verstond,
een oudejaarszoen landde op mijn mond,
het nieuwe jaar ontstak in vuurgevaarlijk vrijen.

Ja

oude vriend van ooit gelachen
goed geleefd
ja ga dan toe dan ga dan
dagen die verjaren
komen als het feest dat je geeft