Duinroosje

Het feest van de vergankelijkheid

Liefst

wil wel met u praten
uren als het moet
vragen stellen en vertellen
dat ik niets te zeggen heb

wil wel lachen dansen werken bouwen
stil zijn (wat geen moeite kost)
want bezonnen en in vrede weet ik
elk van ons verlaat mij weer

geborgen in uw beelden
verberg ik mijn gedaanten
al is het voor één keer

ik beoog alleen
niet meer of minder dan alleen
uw bed meneer

Zaagbekken

Kom kus mij en vrij met mij,
ik ben de dood zo zat!
Je mond heelt alle wonden,
ik heb nog niet genoeg gehad.

Een mondvol rare woorden,
je weet precies wat ik bedoel.
Opwindend lusten wij het leven
vol troost en vol gevoel.

Voor Anita

je vervloeide willoos
toen hij uit jou vervreemdde
hij wilde je terug
huilde en smeekte
blijf
jij
je bent de helft van mij
nee, meer dan
je bent mij –
mijn leven mijn verleden

als water liep je
door zijn vingers
zijn verschoten lijf vol
vreemde gaten
onverholen
onheelbaar
vergaan