Wakker worden

De Liefde heeft woorden als zinnen en 
praat in haar slaap.

Zij praat met twee eenzame stemmen.
Die leggen om beurten een nietszeggend woord 
op de tafel. 

Vielen. Velen. Leven. Lieven.

Tussen waken en dromen stuurt zij de stemmen haar sluimerwoorden -
en onzichtbaar speelt zij daarmee haar eigen spel -
verlicht onze stemmen in ijl maar verstaanbaar gezang.

Niets nog verraadt waar het gesprek over gaat - niets wijst nog op een verhaal -
maar over het feit van de liefde spreken jouw tong en de mijne dezelfde stille taal.

Tweesprong

I
Vergroeid 

Je verwoont de dagen
in een gewortelde woning.
Kijkend vanuit een stoel naar de boeken -
je tastbare ziel. Jouw binnenste buiten 
is het huis dat je vormde -
uit een zwijgende rij 
van kleinere keuzes.
Talloze stappen werden tot de vorm waarin jij je voegde.
Die tafel, dat bordje en kopje, dat bed. 

Kijk naar de vrouw. Zij is daar het hart.
In al die getelde en hertelde jaren, 
waarin jij stroomde als bloed.
Door het vat waarin je vloeide, al lavend en voedend.
Als de mal die je maakte, 
tot de mal gemaakte man.
Temidden van al haar dingen smaakt nu het jouwe. 
Als het kastje dat daar in die hoek, 
tegen de muur werd gezet.

II
Die andere keuze  

De tweede keuze spreekt en zingt,
zij loopt en springt over drassige plassen.
Zij woont op vele gepasseerde stations,
langs jouw ongekozen weg.
Zij is jouw ondersteboven, 
haar wortels reiken 
tot de hemelpoort.

Zij woont in pek en veren,
zij gaat gehuld in schuld. 

Haar stem klinkt zacht, haar vorm onvast,
zij boezemt zonder angst, smelt in jouw ogen.
Zij proeft jouw mond, speelt met jouw tong, zij - 
kronkelt langs lid en lijf, begeeft je de adem 
en opent zich dan warm en wijd.

En jij laat je rijden 
in cirkels en lijnen,
je lange benen,
losjes gespreid. 

Tot aan het einde van de rit 
na de trotse verstijving,
en het schallende ik houd van jou,
je snelle stappen terug in het duister,
dwars door schelle waterkou.