Knardijk

EterniTaT

mijn geest tracht het verdriet te begrijpen
pijn is mij een troost
als blote voeten
als de aarde die ik betreed

de warme aarde
ze is daar, alsmaar daar
alleen
een klompje aarde
met de eeuwigheid daaromheen

Flor

Overstappen

een open deur
besef ik lachend
in zijn blauwe ogen
wagenwijd

ik viel voor zijn lange baard
tot op de knieën
strip struikelend
over een knipoog in zijn blik

er stonden er meer
te wachten op het busstation
maar vervoeren kan hij
mij alleen
waarnaar ik zozeer taalde -

hij verwarmt
stuurt zijn zware vehikel
brandt los

een oude bak
je kon erop wachten
ondeugdelijk
maar toetert wel degelijk
elk ongeloof de hemel in