Armoe

Deze kerstster het toppunt
van verraad aan de waarheid
als die stervende boom
een ode aan klatergoud...

Dan waar is het feest?

Is dat wat wij dachten
toen wij het kind aborteerden?

Carrière

Ik kan niet met vrouwen omgaan. Mannen valt ook tegen. Kinderen leek te lukken, daar dus maar mee begonnen. Ik maakte er een paar om te oefenen. Fout. Het bleek dat ik de eerste stappen op eieren had moeten zetten, wist ik veel!

Snel een kippenhok aangeschaft, met bijbehorend kippenvolk, Hollandse Hoenders, vijf hennen, één haan. Meteen ruzie met alle buren, allemaal door die haan natuurlijk, weg dus met dat beest.

Een flinke slag met een zware bijl (achterkant) bovenaan de nek. Dan de kop eraf, uit laten lekken, even laten weken en plukken maar. Wat een troep! Krop eraf, insnijden, ingewanden eruit, schoonspoelen, poten eraf en invriezen die bende. En dat voor een vegetariër; zie het niet als wraakzucht, zie het als boete voor al die keren dat ik zondigde.

En daar zat ik dan, met vijf hennen. Een hok vol ongestoord vrouwengedrag om te observeren en van te leren. Dacht ik.
Maar dan, je verzint het niet - begint daar een van die hennen met kraaien. De grootse en dikste van allemaal, eigenwijze kop erbij, alsof ze nooit iets anders gedaan had. Harmonie was ver te zoeken en eieren waren al helemaal nergens meer te bekennen.

Dat moest beslist anders. Een haan, die hadden ze nodig, ze konden niet zonder, dat was duidelijk, dacht ik, in mijn onschuld. Maar nee.

Het haantje dat ik voor ze uitzocht, een echte lieverd, knap ook om te zien, en beslist met een vredelievende inborst, kwam jammerlijk en bloedig aan zijn einde. En toen was het hek van de dam, de totale oorlog brak uit, de dames hadden bloed geproefd. Er restte maar een ding, en dat was de weg terug. Terug naar de fokker, laat maar zitten die eieren.

Zal ik ooit nog eens aan mensen toegekomen?

Allemaal een kwestie van opvoeding, was het zuinige commentaar van mijn buurman, met een geringschattende blik op mijn bloedjes van kinderen...

Gaten

Want wat als ik je terugzie?
Je zit hier en kijkt hoe ik speel
en mijn hart warm,
wat denk je,
je weet ik heb je gezien
zoals je door mij niet gezien wilde worden,
dat was toch ook mede
de reden
dat ik ging,
en jij stierf.

Dat krijg je ervan
al dat stoer doen met sluiers en
maskers, en dat heb je
er dan van.

Je woonde al naast mij
nog voor mijn geboorte
en ook toen, werd gezegd,
was je al oud.

Er vielen gaten in het tapijt
als in de tijd, ja precies
onwaarachtig gedicht.

Op een kleedje van de HEMA
sta ik je na in gezamenlijk
onbereikbaar zijn
voor elkaar.

Onzin om van te houden

ik vond eens een dichter in die zin
als een oude vriend
een vermogend man

als dwarsliggers
bestreden wij elkaar de regels
van de taal der vergankelijkheid
en liefde op het spoor

iets klopte er niet
al vervoerde ons een trein dwars
door het groene hart ontsloten
en doorsneden zoals hij daar zat
met de blik gericht op het uitzicht
stonden praktische bezwaren
deze woorden in de weg

onderweg bleek een
onvermogen waarschijnlijk
tot afscheiden

Gestalte

goed om te verschillen
zelfs tegengesteld
te zijn
en dat gemeen te hebben

een landschap met argumenten
doorsnijden
als honderden sloten
het groene hart ontsluiten

goed om sterk te zijn
in de onmacht
van het zwakke geslacht

genoeg aan een schimmige gestalte
met stille stem
om tot gelovens toe
beschonken te worden

Uitgeput

je was een onherbergzaam land
leeg gevreten op en kaalgebrand

en toch ik wilde het proberen
laaggestapeld vernaliseren
een desolate nieuwbouwwijk
als basis voor ons koninkrijk

wat wel na Pasen werd beloken
waarna de kiemrust was verbroken
verliet terstond het bidvertrek
ik zocht en vond een tere plek

zorgvuldig als een meesterdief
maar met verwonde vruchtwand
vergat ik je lief

IJsvrij

er hangt ijs aan mijn ogen
vlijmscherp mijn adem
langs droogbevroren lippen

op snijdend ijzer
over zwartvriezend water
gevangen in witsneeuwende lijnen

glijd ik mijn blik voorbij
halverwege kraakt een echo
en raakt mij vol als ik té snel
vooruit spuit

een overdreven wals bepaalt de cadans
van mijn brandende benen
en jakkerend trekt het uitzicht
mij erbij

hier stopt mijn heidense tijd

Placenta

Zij koopt haar brood steeds
bij dezelfde bakker
zo is haar leven eeuwig
durend slechts begrensd door
levens
wandel

schoenen op de stoep en warme sjaals
rondom haar groeit een moeder
monster dat haar toekomst
voedt en

de tijd knoestert als windsels
rond haar middel in een
gave ronde lijn

vormt zich in haar
een wreed golfbeginsel naar
steeds meer verleden

Op de schommel (Moodswings)

ongebroken schrijf je halve cirkels
aan het strak gespannen koord
blozend stroom je langs de lijnen
volgt je voeten naar de zon

het zwiert en suist het raast geluid
voluit vooruit - je zwaait -
je bent een kind van was en later
tot je bij het keerpunt komt

waar de spankracht is verdwenen -
gewichtloos reik je hoger daar
dan tussen dood en hoop de leegte in

je ziet de as waarom je draait
en door de aarde vrijgelaten
vermoed je dat er stilte is

Mobiele tijd

alles
wordt van binnenuit bezien

het schip de ruimte
en een dans
misschien wel
een kloppend einde

alsof je aangekomen in de tijd
hem eindelijk bereiken kan
l
langs vele kilometers
zinneprikkeldraad

het heelal mist alweer
veel massa

Vergeef mij

vergeef mij mijn jas
over zwarte deux-pièces
met een krijtstreep

mijn hakken te hoog
maar natuurlijk ik
ik struin toch
de plattere paden
door dit vormloos gevang

en ik spiegel mij
lichaamloos zoekend
naar herkenning en snoep

vergeef mij mijn sluier
ik kijk ongezien naar
je grove gezicht,
en verwens mijn gebrekkig
getralied bestaan

sluit je besmeurende ogen
en voel mij en raak mij
in 't voorbijgaan eens aan

als je wilt geef ik kalklicht
voor je toverlantaarn

Virgo Intacta

hoog laait
het vuur van de tong
die vurige strepen op brandend huid
zeer doet schroeien en koken
het innerlijk steen verzacht en
smelt tot ziedende stroming

in een kolkende hitte zich baant
breekt mijn weerstand als koorts
het vliedend middelpunt zoekt
centrum tot eruptie van dampende uitstroom
verzengd de berg klaart
dan draai ik en kom tot u-

Horoscoop

Een huis in mid-air

wat kan mij gebeuren
in gestapelde stenen

door sterren gestuurd
naar Jupiter's vierkant
de woorden ommuurd
in medio coeli

verzekerd bestaan
maar een maagd op de maan
is slecht te verstaan

schrijf het uit
met een vloek en zucht

vraag om water en om lucht
smeek des noods en scheeuw
spuug vuurvecht voorbij
de dag uw geboorte
een uur of wat vergeten
nauwkeurigheden

de Magier schreef
zo het vergaat ons het leven
in wetten van geweten

het stond in voldongen
feiten beschreven

NO Polder

Avond

zo liep ik die avond
in de geur van de aarde
gonzend verterend haar
oneindig maal - levend gegeten
vleugels die wieken
een late visser wisselt
een stille groet en
ik warm mijn lichaam
aan de gloed van het wijkend vuur

ik wilde terug naar het uur
waarop alles perfect was
de wereld vol stemmen
het blinkende water
kinderlied lachen
wapperend wasgoed
en de geur was van baby

toch liep ik door
nam stap na stap naar
daar waar de grond al geploegd lag
ik nader de nacht
de zwarte aarde voorzag nu
de kilte van nevel die de lucht vult -
de stilte verandert in verlatenheid

toen voor het eerst
tot mijn grenzeloos geluk
doemde een ronde omtrek
op uit de mist
ik herkende
de gebogen gestalte en zag

u was het die naast mij liep
zo laat op de dag

De Kerf

manmoedig en moederlijk
mannelijk en vrouw strek je je klauwen en
blaas je het schuim met de wind
die je kouwelijk laat koken
zo wenk je vertrouwelijk
naar brossige botten en schuur je gewrichten
je fleemt dat dat allemaal over is dan
haal je diep adem
de storm zwelt je massa
slaand dring je brak door de wanden
die kerf je ziltsappig toelaatbaar temidden van nieuwe natuur

zal ik nog steeds van je houden
met mij in je armen en als ik dan koud word als jij
en spuug je ook mij als mijn menselijke resten
van dat schreeuwlelijke plastic blijken
te zijn ?

Binding

stel ik wis het ver geweten
ontneem het zaad dat wis en waar
wederrechtelijk het mijne werd
gestolen zo u wilt en in mij
balt als last ook lust ontgroeide
en ik negeer de schreeuw
die zorg en aandacht neemt
en heeft geclaimed

en stel onvoorwaardelijk mijn detentie
in clementie om het leven
dat ik gaf en nam
zo jong nog zal ik boeten
bij een kwade geest die kan vergeven
na de moord op de vader
en de zoon bouw ik meer schuld
door het hart te laten breken