ik wilde rechtstreeks
een lijn
van zijn hoofd naar het mijne
gedachten als sneeuw
naar nu
van hoe het was
als was
wordt een mens
in handen met macht
handelbaar warm
in vormen van vroeger
en maar lachen
we lachten
en lachten als maar
om de huichelaar
door en doortrapt
dwaalgeest
van daarginder naar nu
[tussen zenit en nadir]
wroet hij - een grondwerker
door teleurstelling door
domweg volwassen
zoals het niet was
heb ik weet van het verleden
vertel ik mijn kind
over wie hier begraven
en wat er was
of vergeet ik
een beetje zoals die ene
die stil bleef
alsof het ook zomaar kon
zonder een woord
van erbij zijn
het kwaad als een leugen
voor goed op de rug
van binnenuit zichtbaar
toen er eindelijk opengedaan werd
