Spaak lopen in kleiner Verzet op het 8voudig Pad

en toen zat het meisje
met knopjes in t gehoor
dwars achterop zijn gammele fiets

hij maakte snelheid
tegen de wind
gaf al zijn kracht
nodig als brood

want zij vulde ruimte
met waaiende haren
en grensloze rokken
van rozerood snoep

een vloek in nirvana
maar dat hoorden ze niet

Middenleven

ooit weet je genoeg
dan vertrek je voorgoed

je verwatert uit angst voor de angst
niet te weten vervult je de geur
van zomerdood
nu al
na de zoveelste stilte
de ruis bij aanlandige wind
verwacht als
de dood van een vader en moeder

dan spreken wij elkaar
niet tegen
maar nu nog niet

Dood den Dood

betover het gewone
dat wondert te buiten
daar geurt het vernieuwen
het schone ten onder - op en
voluit gebloeid zint & herzint zich

waar god na god verschijnt
in dichtersnaam
denk ik aan jou